Acıyı Sömürmeyin!

Acının içinde acıdan kaçmak istemek…

Yaşadığım tam olarak bu…

Son birkaç gündür… Gördüklerimiz, duyduklarımız, paylaşılanlar…

Bir öğretmen olarak durmak, evladını kaybetmiş bir anne olarak sadece kaçmak istiyorum…

Mesleki açıdan düşününce ayrı zor, anne yüreğiyle düşününce apayrı…

İlk defa, yüreğinin nasıl yandığını bildiğim anneleri düşünmek istemiyorum… İlk defa, yanlarında olabilmek için ne yapabilirim, nasıl ulaşabilirim diyemiyorum kendime…

Bencilce, ama bir yandan da kendimi koruma kalkanı bu…

Nedir o görüntüler? Morg yazan bir kapının önünde bekleyen aileler… Yitirilen evlatların fotoğrafları her yerde, bir de yarayı daha da kanırtmak istercesine, her birinin arkasında melek kanatları, fonda duygusal müzikler…

Bunu böyle yapmayın!

O anneler, babalar, o çocukların arkadaşları… Bu şekilde görmesinler son karelerini giden yavruların…

Biraz düşünün lütfen!

Sömürmeyin! Acıyı sömürmeyin!

Toplumca, çok üzgünüz, endişeliyiz biliyorum… Ama, şunu da biliyorum ki ‘hayat devam ediyor’ ve edecek… Hayat, sadece o aileler için duracak… Bazılarının kaygısı, endişesi, üzüntüsü geçecek… Herkes, kendi rutinine dönecek… Bazılarının ise, gün gelecek, acısından kaçmak isteyecek kadar acımış olacak içi…

Geride kalanları düşünerek atın adımları… Daha travmatik, daha zorlayıcı hale getirmemeye çalışın… Bu duyarlılığı gösterebilin…

Gidenler, maalesef gittiler… Kalanlar, maalesef geride kaldılar…

Gidenlere sahip çıkamadık, koruyamadık ama geride kalanların işini en azından daha fazla zorlaştırmayabiliriz…