Yas Geceleri

En çok gecelerden korkarız… Yas tutarken…

 

Gece; güneşin yeryüzünü aydınlatmadığı karanlık süreye verilen ad.

Kökeni, Eski Türkçe’ den… Gecikmek, geri kalmak fiilinden türetilmiş. Geride kalmışlığımızı bilir gibi… Hayatın akışında, bazı şeylerin kontrolünün bizde olmadığını hatırlatır gibi… “Acaba, geciktim mi? Başka türlü hareket etseydim, davransaydım sonuç farklı olur muydu?” sorularımızı duyar gibi…

Anlamı, günün karanlık, sessiz ve huzurlu zaman dilimi. Yaşadığımız durumla büyük bir tezat içinde bu anlam… Gündüzler bile karanlık artık, dünya kapkaranlık… Her an, her yer huzursuz… Ve içimizden yükselen çığlıkların sesi, gecenin sessizliğinin en büyük düşmanı…

Gece; yokluğun sinsice yüreğimize sızdığı vakit…

Gece; bizlerin, sadece gözlerinin değil, gönlünün de ağladığı zaman dilimi.

Hayat, herkes için sakinleşmiş, durmuşken; biz o derin sessizliğin içinde ya gürültülü sorulara, ya travmatik son anlara ya da şanslıysak yüzümüzde tebessüm oluşturan anılara dalarız… Hangi seçeneğe yakalanırsak sonuç değişmez! Gözyaşı… Özlem… Aynı cevapsız sorular… İnanamama… Donma… Uykusuzluk… Yas yorgunluğu…

Her üç seçenekte de, elde var sıfır! 

Biz, evladının yasını tutanlar, en çok gecelerden korkarız…

Gecenin tek aydınlık yüzü: yıldızlar… Gökyüzüne baktıkça, kendi ışık kaynağımızı aradığımız yıldızlar… Bu karanlığa meydan okurcasına ışıl ışıl… Çünkü, oradalar… En karanlık gecede bile, gökyüzünde asılı duran O yıldızın varlığı, devam edebilmeye bir umut…